มีอะไรจะเม้าท์หรอ? เหนือเมฆ! บนหลังคาแห่งญี่ปุ่น บันทึกการพิชิตภูเขาไฟฟูจิ จากประสบการณ์ “เห็นแก่เที่ยว” | อีจัน ONE COMMUNITYท่องเที่ยวท่องเที่ยว
เหนือเมฆ! บนหลังคาแห่งญี่ปุ่น บันทึกการพิชิตภูเขาไฟฟูจิ จากประสบการณ์ “เห็นแก่เที่ยว”เหนือเมฆ! บนหลังคาแห่งญี่ปุ่น บันทึกการพิชิตภูเขาไฟฟูจิ จากประสบการณ์ “เห็นแก่เที่ยว”
เหนือเมฆ…บนหลังคาแห่งญี่ปุ่น “เห็นแก่เที่ยว” ทริปนี้ พามาพิชิต “ภูเขาไฟฟูจิ” กับประสบการณ์เดินเท้ากว่า 9 ชั่วโมง ฝ่าทางชันและโขดหินภูเขาไฟ สู่ยอดเขาสูง 3,776…
เผยแพร่ 23 ก.ค. 2569 19:10 น. เหนือเมฆ…บนหลังคาแห่งญี่ปุ่น
บันทึกการพิชิตภูเขาไฟฟูจิ จากประสบการณ์จริง
รุ่งอรุณของเช้าวันหนึ่งในฤดูร้อนของญี่ปุ่น แสงแดดอ่อน ๆ ค่อย ๆ ทาบไล้เหนือผืนน้ำของทะเลสาบคาวากูจิโกะ ขณะที่ยอดภูเขาไฟฟูจิยังคงตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ราวกับกำลังเฝ้ามองผู้มาเยือนจากทั่วทุกมุมโลก ภูเขาลูกนี้ไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่น หากยังเป็นความฝันของนักเดินทางจำนวนมาก ที่อยากก้าวขึ้นไปยืนบนยอดเขาสูงที่สุดของประเทศ ด้วยความสูง 3,776 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
การเดินขึ้นภูเขาไฟฟูจิเปิดให้เฉพาะช่วงฤดูร้อน ระหว่างวันที่ 1 กรกฎาคม ถึง 10 กันยายนของทุกปี นักท่องเที่ยวทุกคนต้องลงทะเบียนล่วงหน้า ชำระค่าบำรุงรักษา เพราะมีการจำกัดจำนวนผู้เดินขึ้นในแต่ละวัน เพื่อรักษาสมดุลของธรรมชาติและความปลอดภัยของผู้มาเยือน
ครั้งนี้เป็นการกลับมาพิชิตฟูจิเป็นครั้งที่สองของผม
เมื่อห้าปีก่อน ผมเคยเลือกเส้นทางฟูจิโนะมิยะ เพราะเห็นว่าเป็นเส้นทางที่สั้นที่สุด แต่กลับได้เรียนรู้ว่า “เส้นทางที่สั้น ไม่ได้หมายความว่าจะง่าย” ตลอดทางเต็มไปด้วยโขดหินภูเขาไฟที่สูงชันและแหลมคม ต้องปีนป่ายแทบทุกช่วง จนกลายเป็นบทเรียนสำคัญของการเดินขึ้นเขา
ประสบการณ์ครั้งนั้นทำให้การกลับมาในวันนี้แตกต่างออกไป ผมเลือกเส้นทางโยชิดะ เส้นทางที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ผมเลือกมาพักที่เมืองคาวากูจิโกะก่อนหนึ่งคืน เพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อนและปรับตัวกับสภาพอากาศ
มีข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องนี้ไหม
แจ้งเบาะแสหรือสอบถามทีมข่าวอีจันได้โดยตรง
ร่วมช่วยเหลือที่เกี่ยวข้องกับข่าวนี้
สินค้าแนะนำ ทุกการซื้อคือการให้
เช้าวันเดินทาง รถบัสค่อย ๆ ไต่ระดับจากสถานีคาวากูจิโกะขึ้นสู่สถานีที่ 5จุดเริ่มต้นของการเดินขึ้นฟูจิ นักเดินทางเจ้าถิ่นและจากหลากหลายเชื้อชาติทยอยลงจากรถพร้อมเป้ ทุกคนมีเป้าหมายเดียวกัน คือการก้าวไปให้ถึงยอดฟูจิ
เวลาประมาณแปดโมงเช้า การเดินทางเริ่มต้นขึ้น
ช่วงแรกของเส้นทางยังมีแนวต้นไม้คอยให้ร่มเงา อากาศเย็นสบาย ลมหอบเอากลิ่นดินและกลิ่นป่าพัดผ่านเป็นระยะ แต่เมื่อพ้นสถานีที่ 6ความเขียวขจีค่อย ๆ หายไป เหลือเพียงภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยหินภูเขาไฟสีดำและทางเดินที่ชันขึ้นเรื่อย ๆ
หลายช่วงต้องใช้มือช่วยดึงตัวขึ้นตามโขดหิน ขณะที่หัวใจเต้นแรงตามระดับความสูง ผมเลือกเดินด้วยจังหวะของตัวเองอาจจะเร็วบางช้าบางตามจังหวะการหายใจ เลยบอกเพื่อนร่วมทางว่า ให้เดินตามจังหวะของตัวเอง แต่จะไม่ทิ้งระยะ ห่างกันมากนัก หากมีอะไรเกิดขึ้นจะได้ช่วยกันได้ เพราะการพิชิตภูเขาไม่ใช่การแข่งขันกับใคร แต่เป็นการก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง
เมื่อถึงสถานีที่ 7 ลมหอบแรกของอากาศหนาวเริ่มพัดมา ร้านอาหารเล็ก ๆ และกระท่อมพักแรมกลายเป็นที่พักใจของนักเดินทางทุกคน หลายคนนั่งจิบเครื่องดื่มอุ่น ๆ บางคนเงยหน้ามองยอดฟูจิที่ยังอยู่ไกลออกไป
จากสถานีที่ 7 ถึงสถานีที่ 8 เป็นช่วงที่ใช้พลังมากที่สุด ทางเดินแคบและชัน บางจุดมีเชือกให้จับช่วยพยุงตัว โขดหินภูเขาไฟที่ดูแข็งแกร่งกลับมีผิวคมจนต้องระมัดระวังทุกครั้งที่ใช้มือจับ
เมื่อมาถึงสถานีที่ 8 ยอดเขาอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน ความหวังเริ่มใกล้ความจริง แม้ระยะทางที่เหลือจะไม่ไกลนัก แต่ทุกก้าวกลับหนักขึ้นตามระดับความสูงและปริมาณออกซิเจนที่ลดลง
หลังใช้เวลาเดินกว่า 5 ชั่วโมง ในที่สุดผมก็มาถึงสถานีที่ 9 ซึ่งห่างจากยอดเขาฟูจิ ประมาณ 500 เมตร
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น…
การจองที่พักของพวกเราเกิดความผิดพลาด เพราะไม่ได้ชำระเงินมัดจำ ทำให้สิทธิ์เข้าพักถูกยกเลิก ที่พักทุกแห่งเต็มหมด และไม่มีที่ว่างเหลือแม้แต่แห่งเดียว
บนภูเขาไฟฟูจิ เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาเล็ก ๆ เพราะการไม่มีที่พักหมายถึงอาจไม่ได้รับอนุญาตให้เดินขึ้นฟูจิ จะมีจุดตรวจ เอกสาร จุดแรก ก่อนเดินขึ้นทุกเส้นทาง เนื่องจากทางการญี่ปุ่นไม่สนับสนุนการเดินขึ้นและลงภายในวันเดียว เพื่อป้องกันอุบัติเหตุจากความเหนื่อยล้า
พวกเราจึงรีบเข้าไปอธิบายกับเจ้าหน้าที่ โชคดีที่เจ้าหน้าที่พิจารณาเห็นว่าใช้เวลาเดินขึ้นเพียงประมาณห้าชั่วโมงกว่า ร่างกายยังแข็งแรง และยังมีเวลาพอที่จะเดินลงได้อย่างปลอดภัย จึงอนุญาตเป็นกรณีพิเศษ โดยกำชับให้เริ่มเดินลงก่อนบ่ายสองโมง ซึ่งเจ้าหน้าที่ก็ไม่ อยากรับภาระ หาที่พักให้
แม้จะพลาดโอกาสชมพระอาทิตย์ขึ้นเหนือยอดฟูจิ แต่เวลาที่เหลือก็เพียงพอให้เดินชมรอบปากปล่องภูเขาไฟ ภาพของแอ่งภูเขาไฟขนาดใหญ่ที่เกิดจากพลังธรรมชาติเมื่อหลายพันปีก่อน ทำให้รู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของโลกใบนี้ รอบตัวมีเพียงก้อนเมฆสีขาวลอยต่ำกว่าระดับสายตา ราวกับกำลังยืนอยู่เหนือท้องฟ้า
ช่วงเวลาเงียบ ๆ บนยอดฟูจิ ทำให้เข้าใจว่าทำไมภูเขาลูกนี้จึงได้รับการยกย่องให้เป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของชาวญี่ปุ่นมาหลายร้อยปี
การเดินลงเป็นอีกบททดสอบหนึ่ง เส้นทางซิกแซกทอดยาวผ่านลานกรวดหินภูเขาไฟ ทุกย่างก้าวต้องควบคุมการทรงตัว เพราะพื้นหินพร้อมจะไหลตามแรงกดของเท้าอยู่ตลอดเวลา หลายช่วงต้องค่อย ๆ สไลด์ตัวลงอย่างช้า ๆ ไม้เท้าเดินป่าจึงกลายเป็นผู้ช่วยสำคัญ ขณะที่รองเท้าสำหรับเดินเขาคืออุปกรณ์ที่ขาดไม่ได้
หลังใช้เวลาเดินลงอีกประมาณ 4 ชั่วโมง พวกเรากลับมาถึงสถานีที่ 5 อย่างปลอดภัย รายงานตัวกับเจ้าหน้าที่ ว่าลงมาถึงแล้ว แม้ร่างกายจะอ่อนล้า ขาทั้งสองข้างแทบไม่มีแรงก้าวขึ้นบันได แต่ทุกคนกลับมีรอยยิ้มเดียวกัน
รอยยิ้มของคนที่ได้พิชิตเป้าหมายด้วยความอดทน
จากการเดินทางครั้งนี้ ผมได้เรียนรู้ว่าการพิชิตภูเขาไฟฟูจิ ไม่ได้อาศัยเพียงกำลังขา หากต้องอาศัยการวางแผน ความพร้อมของร่างกาย และการเคารพกฎระเบียบของธรรมชาติ การเตรียมรองเท้าที่เหมาะสม ไม้เท้า น้ำดื่ม เสื้อกันหนาว รวมถึงการยืนยันที่พักให้เรียบร้อย ล้วนเป็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่อาจกำหนดความสำเร็จของการเดินทาง
หากถามว่าช่วงเวลาใดเหมาะกับการเดินขึ้นฟูจิมากที่สุด ผมยังคงเลือกเดือนกรกฎาคม เพราะอากาศค่อนข้างคงที่และมีโอกาสพบฝนน้อยกว่าช่วงเดือนสิงหาคม และต้นกันยายน ปลายฤดูกาล
ภูเขาไฟฟูจิอาจไม่ใช่ภูเขาที่สูงที่สุดในโลก แต่ทุกก้าวที่เดินบนภูเขาลูกนี้ ได้สอนให้รู้จักความอดทน ความถ่อมตน และการไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค
เมื่อมองย้อนกลับไป สิ่งที่มีค่าที่สุดของการเดินทางครั้งนี้ ไม่ใช่ภาพถ่ายบนยอดเขา ไม่ใช่ใบประกาศพิชิตฟูจิ หากเป็นความทรงจำของทุกก้าวที่ได้เดินผ่าน และความภาคภูมิใจที่ครั้งหนึ่งในชีวิต…ผมเคยยืนอยู่เหนือก้อนเมฆ บนหลังคาแห่งประเทศญี่ปุ่น
ความคิดเห็น(0)
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็นกับชาวอีจัน