กิมเล้ง ร่างทรงหน่าจาไทจื้อ สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การ”ยอมรับ”แต่คือการ “หนี”กิมเล้ง ร่างทรงหน่าจาไทจื้อ สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การ”ยอมรับ”แต่คือการ “หนี”
จากความพยายาม “หนีบวช” เพราะไม่อยากประทับทรง สู่จุดเปลี่ยนรถคว่ำเฉียดตายและนิมิตอัศจรรย์ที่เลี่ยงไม่ได้ เปิดเรื่องราวของร่างทรงหน่าจาไทจื้อกับภารกิจสร้างพื้นที่ปฏิบัติธรรม…

จากเด็กนิเทศฯ ที่ฝันอยากทำงานเบื้องหลัง กลับต้องมาสวมบทบาทที่ไม่ได้เลือกอย่าง “ร่างทรงหน่าจาไทจื้อ” เส้นทางชีวิตของ “กิมเล้ง” ไม่ได้เริ่มต้นจากความอยากเป็น หรือความศรัทธา แต่เริ่มจากการปฏิเสธ การหนี และบททดสอบเฉียดตายที่ทำให้เขาไม่อาจหันหลังกลับได้อีก
ย้อนกลับไปในวัยเด็ก กิมเล้งเป็นเด็กไทยแท้ที่เติบโตมากับครอบครัวธรรมดา การเดินตามพ่อแม่ไปไหว้ศาลเจ้าเป็นเพียงกิจวัตรทั่วไปที่เขาไม่เคยคิดอะไรลึกซึ้ง แม้แม่จะเคยเล่าถึงเรื่องประหลาดทีบ้านในวัยเด็ก ทั้งเสียงฝีเท้าปริศนาที่วิ่งไปมาในยามวิกาล หรือแสงไฟประหลาดคล้ายล้อไฟขององค์เทพที่ปรากฏให้เห็นในยามเช้า แต่สำหรับเด็กคนหนึ่ง เรื่องเหล่านั้นก็เป็นเพียงเงาจางๆ ที่ยังไม่ได้สนใจอะไร
จนกระทั่งก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ช่วงเรียนอยู่ชั้นปีที่ 3 ความฝันของเด็กนิเทศศาสตร์ชัดเจนขึ้น กิมเล้งเริ่มสมัครงานตามสายที่ร่ำเรียนมา แต่ไม่ว่าจะยื่นไปกี่ที่ ประตูทุกบานกลับปิดสนิทอย่างน่าประหลาด ราวกับเส้นทางชีวิตที่เคยวาดไว้ถูกขีดฆ่าทิ้ง เพื่อบีบให้เขาเดินไปสู่อีกบทบาทหนึ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว
คำเตือนแรกดังขึ้นจากปากของอาจารย์ที่ประทับทรงในศาลเจ้า ท่านทักด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ถึงเวลาต้องมาช่วยงานแล้ว ไม่งั้นจะมีอุบัติเหตุใหญ่ อันตรายนะ” แต่ด้วยวัยรุ่นที่กำลังใช้ชีวิตตามปกติ กิมเล้งเลือกที่จะปล่อยผ่าน ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
แต่สัญญาณเตือนของร่างกายกลับเริ่มทำงานอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จู่ๆ เขาก็ไม่สามารถกินเนื้อสัตว์ได้อีกต่อไป เพียงแค่ได้กลิ่นก็เหม็นคาวจนคลื่นไส้ ต้องประทังชีวิตด้วยข้าวเปล่ากับไข่ต้มเท่านั้น และยังไม่ทันพ้นหนึ่งเดือน คำเตือนนั้นก็กลายเป็นความจริง
คืนหนึ่งแถวฟิวเจอร์พาร์ค รถยนต์ที่เขานั่งมากับเพื่อน 3 คน เกิดอุบัติเหตุพลิกคว่ำอย่างรุนแรง สภาพรถพังยับเยิน เพื่อนร่วมทางบาดเจ็บสาหัสถึงขั้นสลบและกะโหลกยุบ มีเพียงกิมเล้งคนเดียวที่รอดออกมาได้โดยแทบไม่มีรอยขีดข่วน ความกลัวและสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่ทันที คืนนั้นเขาขับรถตรงไปยังหน้าศาลเจ้า ทรุดตัวลงคุกเข่ากลางดึก พร้อมตั้งสัจจะวาจาว่า
“ยอมมาช่วยงานท่านแล้ว ขอแค่ให้เพื่อนปลอดภัย ถ้าเพื่อนหาย จะไม่ปฏิเสธสิ่งใดอีกเลย และขอมอบชีวิตหลังจากนี้ ทั้งกาย วาจา ใจ ถวายให้กับท่าน”
รุ่งเช้า อาการของเพื่อนที่เคยโคม่าค่อย ๆ ฟื้นตัวดีขึ้นอย่างปาฏิหาริย์ ทำให้เค้ายอมจำนนเป็นจุดเริมต้นที่เข้ามาช่วยงาที่ศาลเจ้าตั้งแต่นั้นมา
มีข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องนี้ไหม
แจ้งเบาะแสหรือสอบถามทีมข่าวอีจันได้โดยตรง










ความคิดเห็น(0)
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็นกับชาวอีจัน