40 ปีแห่งความหวัง “พี่ปริม” หญิงแกร่งไซต์งานก่อสร้าง กับอ้อมกอดสุดท้ายที่สัมผัสด้วยชิ้นส่วนสำคัญ40 ปีแห่งความหวัง “พี่ปริม” หญิงแกร่งไซต์งานก่อสร้าง กับอ้อมกอดสุดท้ายที่สัมผัสด้วยชิ้นส่วนสำคัญ
จากเรื่องราวสุดบีบคั้นหัวใจของ “พี่ปริม” หญิงแกร่งแห่งไซต์งานก่อสร้าง สู่ภารกิจตามหาพ่อแท้ๆ ที่พลัดพรากมานานกว่า 40 ปี โดยเพจ “อีเต้ย อีจัน” รับไม้ต่อออกเดินทางข้ามจังหวัดเพื่อเติมเต็มรอยโหว่ในหัวใจ และ นี่คือบทสรุปตั้งแต่ต้นจนจบของเรื่องราวที่ทำให้คนทั้งประเทศต้องหลั่งน้ำตา

” ไม่ต้องรักหนูก็ได้…แค่อยากรู้ว่าพ่อเป็นยังไง” ประโยคขยี้ใจจาก “พี่ปริม” หญิงแกร่งวัย 40 กว่าปี ผู้ใช้แรงงานในไซต์งานก่อสร้างสะพานที่เมืองลำพูน เธอต่อสู้ชีวิตด้วยหยาดเหงื่อมาตั้งแต่เด็ก พร้อมกับบาดแผลในใจและรอยโหว่ที่เฝ้าตามหาพ่อแท้ๆ ที่พลัดพรากจากกันมาค่อนชีวิต
ทันทีที่เพจ “อีเต้ย อีจัน” รับไม้ต่อ เปิดปฏิบัติการดั้นด้นข้ามจังหวัดจากลำพูนสู่สุพรรณบุรี บทสรุปของความรักและความผูกพันนี้กลับจบลงด้วยน้ำตาและความจริงอันบีบหัวใจ


ความคิดถึงที่ไม่มีที่ไป กับปาฏิหาริย์ที่เคยสัมผัสแต่คว้าไว้ไม่ได้
ชีวิตของพี่ปริมไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เธอตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนตอน ป.2 เพื่อมาทำงานก่อสร้าง มัดเหล็ก เทปูน แลกค่าแรงวันละ 110 บาท เพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูแม่ที่ล้มป่วยด้วยโรคมะเร็ง และต้องเผชิญกับความสูญเสียเมื่อทั้งพ่อเลี้ยง ที่รักเธอเหมือนลูกในไส้ และแม่จากไปโดยไม่ทันได้ร่ำลา
แต่สิ่งหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในใจมาตลอดคือเรื่องราวของ “พ่อแท้ๆ” ซึ่งก่อนหน้านี้แม่เคยบอกว่าพ่อเสียชีวิตแล้ว จนกระทั่ง “หลวงน้า” มาเผยความจริงว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่ และเคยอาศัยอยู่แถวตลิ่งชัน
ย้อนกลับไปเมื่อปี พ.ศ. 2550-2551 พี่ปริมเคยพยายามตามหาจนได้เบอร์โทรศัพท์และมีโอกาสได้ยินเสียงพ่อจริงๆ หนึ่งครั้ง ตอนนั้นพ่อทำอาชีพช่างตัดผมอยู่ที่สุพรรณบุรี พ่อถามเธอว่า “ตอนนี้อยู่ที่ไหน” แต่ด้วยภาระชีวิตในตอนนั้นที่ลูกยังเล็กและไม่มีเงินทุนในการเดินทาง ทำให้การติดต่อขาดหายไป และกลายเป็นการพูดคุยกันครั้งสุดท้ายที่เธอได้สัมผัส
มีข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องนี้ไหม
แจ้งเบาะแสหรือสอบถามทีมข่าวอีจันได้โดยตรง













ความคิดเห็น(0)
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็นกับชาวอีจัน