มีอะไรจะเม้าท์หรอ? เที่ยวดีวิถีชุมชนตำบลหนองเต็ง แผ่นดินสามเผ่า เงาร่มป่า และชีวิตที่ถูกถักทอผ่านผ้าไหม | อีจัน ONE COMMUNITYข่าวทั่วไปข่าวทั่วไป
เที่ยวดีวิถีชุมชนตำบลหนองเต็ง แผ่นดินสามเผ่า เงาร่มป่า และชีวิตที่ถูกถักทอผ่านผ้าไหมเที่ยวดีวิถีชุมชนตำบลหนองเต็ง แผ่นดินสามเผ่า เงาร่มป่า และชีวิตที่ถูกถักทอผ่านผ้าไหม
ความแตกต่างคือความงดงามของวิถีชีวิต พาชมดินแดน 3 ชาติพันธุ์ เขมร กูย ลาว ตามรอยวิถีนุ่งซิ่นหิ้วปิ่นโต ท่องป่าชุมชน ย้อนรอยความทรงจำรอยปีผ่านผ้าไหม ที่ชุมชนหนองเต็ง…
เผยแพร่ 12 ก.ย. 2569 21:14 น. ลูกเพจอีจันคะ… วันนี้อยากพาทุกคนเดินทางไกลลงพื้นที่ไปยังตำบลเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในอำเภอกระสัง จังหวัดบุรีรัมย์ ที่ชื่อว่า “ตำบลหนองเต็ง“ ค่ะ
ดินแดนแห่งนี้ไม่ใช่แค่หมู่บ้านชนบทธรรมดา ๆ แต่เป็นพื้นที่พิเศษที่หลอมรวมหัวใจของคน 3 ชาติพันธุ์ ทั้ง เขมร กูย และลาว ให้อยู่ร่วมกันอย่างอบอุ่นและเหนียวแน่นมานานนับร้อยปี
หากคุณคิดว่าความแตกต่างของภาษาและชาติพันธุ์จะทำให้คนห่างเหินกัน บอกเลยค่ะว่า… คุณต้องลองมาสัมผัสที่หนองเต็ง แล้วคุณจะรู้ว่า “ความรักและความสามัคคีที่แท้จริง” มันงดงามแค่ไหน
ปักหมุดเริ่มต้นกันที่ วัดประทุมคงคา บ้านจาน วันที่อีจันได้ลงพื้นที่ เป็นวันที่มีงาน นุ่งซิ่นหิ้วปิ่นโต เดิมทีพี่น้องชาวหนองเต็ง จะมีวิถีการทำบุญเวียนในแต่ละหมู่บ้านเพื่อเยี่ยมเยือนและผูกเสี่ยวเชื่อมความสามัคคีกันอยู่แล้ว ต่อมาท่านนายกเทศมนตรีและผู้นำชุมชนเล็งเห็นว่า ในตำบลหนองเต็ง มีศาสนสถานที่เป็นศูนย์รวมใจตั้ง 9 วัด กับอีก 1 สำนักสงฆ์ รวมเป็น 10 แห่ง เลยอยากสร้างสิริมงคลครั้งใหญ่ด้วยการจัด “ทัวร์บุญ 1 วัน 9 วัด“ ทำให้ทุกชุมชนในตำบลหนองเต็ง มีส่วนร่วมกับพุทธศาสนาอยู่เสมอ
มีข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องนี้ไหม
แจ้งเบาะแสหรือสอบถามทีมข่าวอีจันได้โดยตรง
ร่วมช่วยเหลือที่เกี่ยวข้องกับข่าวนี้
สินค้าแนะนำ ทุกการซื้อคือการให้
หลังจากได้ร่วงวงพาข้าวกับชาวบ้านแล้ว ชาวบ้านก็พาไปเที่ยวต่อ ลึกเข้าไปที่บ้านจาน… มีผืนป่าชุมชนขนาดสองพันกว่าไร่ ป่าชุมชนบ้านจาน ป่าแห่งนี้เกือบจะกลายเป็นป่าร้างเพราะสัมปทานไม้ฟืนรถไฟ ทว่ามีกลุ่มชายใจเด็ดกลุ่มหนึ่ง นำโดย “พ่อใหญ่พร้อม” อดีตคนงานรถไฟ ลุกขึ้นมาคัดค้านและประกาศว่าจะปกป้องป่าผืนนี้ด้วยชีวิต
ในวันที่พวกเขาเริ่มทำกิจกรรม ชาวบ้านพากันหัวเราะเยาะและตราหน้าพวกเขาว่าเป็น “ซุมพี่บ้า” พวกคนบ้าที่อยู่ดี ๆ ก็มาหวงป่ารกร้าง แต่ “กลุ่มคนบ้า” กลุ่มนี้ไม่ยอมแพ้ค่ะ! พวกเขาพิสูจน์ตัวเองด้วยการเฝ้ายาม ปลูกป่า ทำแนวกันไฟ จนป่าแห่งนี้ฟื้นคืนชีพกลับมาสมบูรณ์ ได้รับรางวัลพระราชทานพิทักษ์ป่าถึง 2 ครั้ง
ทุกวันนี้ ป่าชุมชนบ้านจานกลายเป็น “ซูเปอร์มาร์เก็ตธรรมชาติใจดี“ ที่สร้างมูลค่าเศรษฐกิจพอเพียงให้กับชาวบ้านสูงถึง 1.2 ล้านบาทต่อปี! ชาวบ้านสามารถเข้าไปสอยไข่มดแดงราคากิโลละ 400 บาท ขุดมันแซงราคากิโลละ 80-90 บาท หรือหาเห็ดป่าหน่อไม้ไปกินไปขายได้ฟรี ๆ โดยไม่ต้องเสียเงินสักบาท
แต่ความงดงามที่ลึกซึ้งกว่าเงินทอง คือกติกาที่น่ารักของชาวบ้านค่ะ… ใครขุดมันแซงป่าไปแล้ว จะต้องฝังกลบรากส่วนหัวที่เหลือไว้เพื่อให้มันโตต่อในฤดูหน้า ใครมาเก็บเห็ดก็เลือกเก็บแต่เห็ดตูม ปล่อยเห็ดแก่ไว้สปอร์ปลิวสืบพันธุ์ต่อไป
และเวลามาหาของป่า พวกเขาจะหิ้วข้าวปลาอาหารมาล้อมวงกินร่วมกันริมน้ำชี ใครหาไม่ได้ เพื่อนบ้านก็พร้อมใจจะแบ่งปันของในตะกร้าให้โดยไม่คิดเงิน และหากเกิดหลงป่าขึ้นมา ชาวบ้านบอกว่า “ถ้าหลงป่าเมื่อไหร่ ให้ฟังกดเสียงรถไฟนำทางกลับบ้าน“
สถานที่ต่อมา…อีจันอยากพาทุกคนไปที่ วัดคุรุราษฎร์บำรุง สถานที่ที่เป็นศูนย์รวมที่สร้างชุมชนคุณธรรมและเครือข่ายพุทธศาสนาที่ทำให้เกิดโครงการนุ่งซิ่นหิ้วปิ่นโต วันที่อีจันไปเยือน ได้เห็นคนมาทำบุญที่นี่กันอย่างคึกคัก และมีโอกาสได้คุยกับชาวบ้าน ถึงได้รู้เรื่องราวที่ลึกซึ้งมากขึ้น
เรื่องนี้บีบหัวใจปนซาบซึ้งใจต้องขอเล่า… ย้อนไปเมื่อปี พ.ศ. 2490 ในยุคที่ตำบลหนองเต็งยังไม่มีโรงเรียน เด็ก ๆ ต้องเดินเท้าไปเรียนหนังสือร่วมกับเด็กหมู่บ้านอื่น แต่จู่ ๆ คืนวันอันสงบสุขก็พังทลายลงเมื่อเกิด “โรคระบาดไข้ทรพิษ หรือโรคฝีดาษ” คร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย ด้วยความตื่นตระหนกและกลัวโรคติดต่อ ชุมชนข้างเคียงจึงกั้นเขตแดนไม่ยอมให้เด็ก ๆ จากบ้านหนองเต็งเข้าไปเรียนหนังสืออีกเลย
เด็ก ๆ หนองเต็งในวันนั้นเคว้งคว้าง ไม่มีที่เรียนหนังสือ… แต่ในความมืดมนนั้น หลวงพ่อเชย จันทสิริ เจ้าอาวาสวัดคุรุราษฎร์บำรุงในขณะนั้น และผู้นำชุมชนไม่ยอมปล่อยมือเด็ก ๆ พวกท่านตัดสินใจเปิด “ศาลาโรงธรรม“ ของวัด ให้กลายเป็นห้องเรียนชั่วคราวชุบชีวิตการศึกษาให้กับเด็ก ๆ
จนต่อมาเมื่อจำนวนเด็กเยอะขึ้น หลวงพ่อเชยร่วมกับชาวบ้านผู้เสียสละอย่าง นายเชย ที่ยอมบริจาคที่ดินข้ามทางรถไฟเพื่อก่อตั้งโรงเรียน ย้ายโรงเรียนออกจากศาลาวัด ไปสร้างเป็นอาคารเรียนหลังใหม่สำเร็จ จนกลายเป็น “โรงเรียนบ้านหนองเต็ง (จันทสิริอนุสรณ์)“ มาจนถึงปัจจุบันเพื่อระลึกถึงพระคุณของหลวงพ่อเชย
ไม่เพียงแค่นั้น แต่วิถีชีวิตนับร้อยปีของคนที่นี่ถูกเรียงร้อยไว้ในผืนผ้าไหม ที่ถูกจัดเก็บไว้ที่วัดคุรุราษฎร์บำรุงแห่งนี้ ในอดีต คนเฒ่าคนแก่จะตั้งใจทอผ้าไหมผืนที่วิจิตรสวยงามที่สุดในชีวิต แล้วเก็บมันไว้อย่างดี ไม่ยอมนำมาใส่ พวกเขาเก็บผ้าผืนนั้นไว้เพื่อ “ใช้คลุมโลงศพและอมกายของตนเองในวันสุดท้ายของชีวิต“ และยังมีจิตศรัทธาอันแรงกล้าในการถวายผ้าไหมแสนงามแด่หลวงพ่อเจ้าอาวาส จนปัจจุบันวัดได้ปรับปรุงอดีตศูนย์เด็กเล็กเก่าในวัด ให้กลายเป็น “พิพิธภัณฑ์ชุมชน“ รวบรวมผ้าไหมโบราณอายุร่วมร้อยปีไว้ให้ลูกหลานได้ศึกษา
และผ้าไหมผืนที่จันเห็นแล้วขนลุกที่สุดคือ “ผ้าไหมลายสามกษัตริย์“ ลายผ้านี้เกิดขึ้นจากการที่ชาวบ้านทั้ง 3 ชาติพันธุ์ (เขมร กูย และลาว) มาร่วมกัน มันคือสัญลักษณ์ที่บอกว่า… แม้เราจะพูดคนละภาษา แต่งตัวคนละแบบ แต่เมื่อร้อยเรียงกันแล้ว มันคือลวดลายที่สวยงามที่สุดที่ไม่มีวันแยกออกจากกันได้เลย
ลูกเพจคะ… ดินแดนหนองเต็งแห่งนี้สอนให้เราเห็นว่า ความเข้มแข็งของชุมชนไม่ได้วัดกันที่ตึกสูงใหญ่หรือถนนคอนกรีตราคาแพง แต่มันวัดกันที่ “ใจของคน”
วัดที่นี่สร้างขึ้นจากเงินยอดกระปุกและแรงงานของชาวบ้านตัวเล็ก ๆ ป่าที่นี่อยู่รอดมาได้ด้วยพลังของคนที่คนอื่นเรียกว่าคนบ้า และความต่างของชาติพันธุ์ที่นี่ ถูกทำให้กลายเป็นความงดงามผ่านวิถีชีวิต เสียงหัวเราะ และรอยยิ้ม
นี่คือแผ่นดินอบอุ่น… แผ่นดินสามเผ่า เงาร่มป่า ชีวิตที่ถูกถักทอผ่านผ้าไหม แห่งหนองเต็ง ดินแดนที่อีจันเชื่อว่า ถ้าใครได้ลองมาสัมผัสด้วยตัวเองสักครั้ง จะต้องหลงรักและอิ่มเอมใจแน่นอนค่ะ
ความคิดเห็น(0)
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็นกับชาวอีจัน