มีอะไรจะเม้าท์หรอ? ขยะพิษกลืนชีวิตชาวปราจีน เมื่อน้ำท่วมจนขยะพิษเกลื่อน บ้านที่รักกำลังจะกลายเป็น นรก! | อีจัน ONE COMMUNITYข่าวทั่วไปข่าวทั่วไป
ขยะพิษกลืนชีวิตชาวปราจีน เมื่อน้ำท่วมจนขยะพิษเกลื่อน บ้านที่รักกำลังจะกลายเป็น นรก!ขยะพิษกลืนชีวิตชาวปราจีน เมื่อน้ำท่วมจนขยะพิษเกลื่อน บ้านที่รักกำลังจะกลายเป็น นรก!
ขยะพิษกัดกินชีวิตคน บ้านเกิดกำลังกลายเป็นนรกน้ำท่วมซ้ำเติมความเจ็บปวดชาวบ้าน เพราะขยะพิษลอยเกลื่อนเมือง ชาวปราจีนกว่า 2,000 คนเรียกร้องไม่เอาโรงงานขยะ…
เผยแพร่ 23 ต.ค. 2569 16:18 น. “โอย… หายใจไม่ค่อยดีเลย ผมมาทำนาอยู่ตรงบ่อขยะ มันลำบากมาก มาไถ่นาอยู่สักพัก ก็ต้องรีบกลับ ไม่กลับไม่ได้ มันหม็นมาก แสบจมูก”
นี่คือเสียงแห่งความเจ็บปวดของชาวปราจีนบุรี เหตุการณ์บ่อขยะพิษในพื้นที่จังหวัดปราจีนบุรี ไม่ใช่แค่เรื่องมลพิษในท้องถิ่นทั่วไป แต่มันคือ วิกฤตมลพิษอุตสาหกรรมอันตราย จากการสะสมขยะอิเล็กทรอนิกส์และกากอุตสาหกรรมพิษจำนวนมหาศาล นี่คือผลคราบน้ำตาและความทุกข์ทรมานของชาวบ้านและเกษตรกรในพื้นที่
ชาวบ้าน ผู้สูงอายุ และเกษตรกรที่เคยทำมาหากินบนแผ่นดินเกิด ต้องตื่นมาเผชิญกับกลิ่นเหม็นเคมีฉุนกึก ควันพิษระเหยแสบจมูก และน้ำเสียปนเปื้อนที่ซึมลึกเข้าสู่ผืนดินและแหล่งน้ำธรรมชาติ ความเดือดร้อนนี้ถูกถ่ายทอดผ่านเสียงสั่นเครือของชาวบ้านในพื้นที่
“เวลาประมาณสัก 1:00 – 2:00 น. นอนไม่หลับเลย! มันเอาขยะมาทิ้ง หลายพัน – หมื่นตัน สูงเหมือนภูเขาแล้วรัฐฯ สั่งปิดได้ มันมีเงิน ปิดปีนี้ ปีหน้าก็เปิดอีก มองเห็นหายนะข้างหน้า”
ผืนนาและแหล่งน้ำที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิตกลับกลายเป็นพิษ ปลานิลในกระชังและปลาธรรมชาติลอยตายเกลื่อนผิวน้ำจนชาวบ้านไม่สามารถจับมาบริโภคหรือขายเป็นอาชีพได้อีกต่อไป ดังที่ชาวบ้านเล่าถึงความสูญเสียว่า
“แต่ก่อนนี้ผมวิดปลา ได้ปลาบ่อสองบ่อ เป็นพันๆโล แต่ตอนนี้มาวิดไม่มีปลา เพราะสิ่งแวดล้อม มันคือขยะกองนี้”
มีข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องนี้ไหม
แจ้งเบาะแสหรือสอบถามทีมข่าวอีจันได้โดยตรง
ร่วมช่วยเหลือที่เกี่ยวข้องกับข่าวนี้
สินค้าแนะนำ ทุกการซื้อคือการให้


และนี่คือชีวิตที่ต้องอยู่กับสารพิษ ที่สุดแสนเจ็บปวด ถ้าหากกลัวตาย อาจต้องย้ายที่ ย้ายออกจากแผ่นเดินเกิด
“ถ้าไม่สู้ วันนี้ยังคุยกับแฟนว่าเราต้องย้ายบ้าน ขายที่ดินขายบ้านแล้วก็ย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่เราเป็นคนปราจีนโดยกำเนิด ตั้งแต่สมัยปู่ย่าตาทวด ไม่เคยมีใครอยากย้ายถิ่นฐาน พวกเราอยากอยู่บ้านเรา!“
สุนทร คมคาย เกษตรกรผู้ขับเคลื่อนประเด็นสิ่งแวดล้อมชาวปราจีน ได้พูดคุยกับเรา และเล่าเรื่องราวทั้งหมดว่า ความทุกข์ยากของชุมชนมีจุดเริ่มต้นมาจาก คำสั่งหัวหน้า คสช. ที่ 4/2559 ซึ่งยกเว้นการบังคับใช้กฎหมายผังเมืองรวม เปิดทางให้โรงงานคัดแยก ขยะ รีไซเคิล และบ่อฝังกลบกากอุตสาหกรรม (หรือโรงงานจำพวก 105 และ 106) สามารถเข้ามาตั้งในพื้นที่เกษตรกรรมได้ทั่วประเทศ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2566 บ่อฝังกลบและโรงงานรีไซเคิลขนาดใหญ่ได้เข้ามาตั้งในพื้นที่ บ้านหัวซา เกาะสมอ ตำบลหัวหว้า อำเภอศรีมหาโพธิ์ ซึ่งอยู่ติดกับเขตผังเมืองสีขาว ที่เป็นพื้นที่รับน้ำและอนุรักษ์เกษตรกรรม ของอำเภอศรีมโหสถ โดยอาศัยช่องว่างทางกฎหมายจัดทำประชาคมขอความเห็นชอบจากชาวบ้านเพียง หมู่บ้านเดียว
ซึ่งในวันนั้นชาวบ้านคิดว่าจะช่วยจัดการขยะชุมชน แต่ความจริงกลับเป็นบ่อรับเฉพาะ “ขยะอุตสาหกรรมอันตราย” จากเขตเศรษฐกิจพิเศษ EEC ภาคกลาง และยาวไปถึงภาคใต้
นอกจากนี้ แม้โรงงานจะได้รับใบอนุญาตรับขยะเพียง 100,000 ตันต่อปี แต่จากการตรวจสอบของกรมโรงงานอุตสาหกรรมกลับพบว่ามีการลักลอบนำขยะเข้ามาทับถมจริงถึง 600,000 ตันต่อปี ซึ่งเกินโควตาถึง 6 เท่า
ที่ผ่านมา แกนนำชุมชนอย่าง พี่แหลม สุนทร คมคาย และชาวบ้าน ได้ออกมาร้องเรียนและเตือนซ้ำๆ ว่า บ่อขยะแห่งนี้ตั้งอยู่ใน “พื้นที่รับน้ำ” หากเกิดน้ำท่วมใหญ่ สารพิษจะรั่วไหลอย่างแน่นอน แต่คำตอบที่ได้รับจากฝ่ายโรงงานและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกลับมีเพียงคำยืนยันว่า “จัดการได้ มีมาตรการป้องกันดีเยี่ยม”
จนกระทั่งในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2569 เกิดฝนตกหนักและน้ำท่วมหลาก คันดินกั้นบ่อฝังกลบขยะเกิดแตกเสียหาย มวลน้ำได้ชะล้างสารเคมีและคราบน้ำมันรั่วไหลทะลักเข้าสู่นาข้าวนับพันไร่ เกิดปรากฏการณ์ “คราบน้ำมันสีรุ้ง” และ “น้ำเสียสีดำกลิ่นเหม็นฉุนกึก” ไหลลงสู่แม่น้ำปราจีนบุรี
ในช่วงแรกที่มีการพูดถึงคราบน้ำมัน ฝ่ายโรงงานปฏิเสธความรับผิดชอบ และเพจต่อต้านข่าวปลอมบอกว่าผลตรวจเบื้องต้นที่ไม่พบสารโลหะหนัก
แต่แล้วในวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2569 กรมควบคุมมลพิษ (คพ.) ได้เปิดเผยผลตรวจวิเคราะห์น้ำท้ายบ่อ พบสารปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนสูงวิกฤตถึง 114,860 มิลลิกรัมต่อลิตร ซึ่งเกินมาตรฐานมหาศาล พร้อมทั้งพบสารเคมีอันตรายระเหยง่าย VOCs กระจายเต็มผืนนา ยืนยันว่าสิ่งที่ชาวบ้านเตือนเป็นความจริง
เมื่อภาครัฐออกเพียงคำสั่งตาม มาตรา 39 ให้โรงงาน “หยุดประกอบกิจการชั่วคราว” ชาวบ้านจึงมองว่าเป็นเพียงการแก้ปัญหาชั่วคราว เพราะหากโรงงานไปปรับปรุงเล็กน้อยก็สามารถกลับมาเปิดได้อีก ดังเสียงสะท้อนจากชาวบ้านว่า
“เหมือนรัฐบาลบอกว่าสั่งปิดได้… แต่มันมีเงิน! ปิดปีนี้ เดี๋ยวปีหน้ามันก็เปิดอีก!”
ในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2569 ชาวบ้านและเครือข่ายสิ่งแวดล้อมกว่า 2,000 คน จึงลุกฮือขึ้นมารวมตัวชุมนุมใหญ่ ยื่นหนังสือต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม เพื่อยื่นคำขาด 3 ข้อเรียกร้องหลัก คือ สั่งปิดถาวร ยุติคำสั่งหยุดชั่วคราว และเพิกถอนใบอนุญาตโรงงานพิษอย่างเด็ดขาด และขนย้ายภูเขาขยะพิษออก จากพื้นที่รับน้ำโดยด่วน ก่อนพิษไหลหลากลงสู่แม่น้ำบางปะกง
Set Zero สิ่งแวดล้อมปราจีนบุรี ยุติการออกใบอนุญาตโรงงานประเภท 105, 106, โรงหลอม และโรงไฟฟ้าขยะในพื้นที่จังหวัดปราจีนบุรีอย่างเด็ดขาด
นี่คือความเจ็บปวด ชาวบ้านกว่า 2,000 ชีวิตต้องทนทุกข์มานานเท่าไหร่?
ปัญหานี้ไม่ใช่แค่เรื่องกลิ่นเหม็น หรือขยะเน่าๆ แต่มันคือ ชีวิตและความอยู่รอดเพราะหากไม่ออกมาสู้ สุดท้ายที่นี่อาจกลายเป็น หมู่บ้านมะเร็ง
หากสุดท้าย ชาวบ้านตาย ใครรับผิดชอบ?
ความคิดเห็น(0)
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็นกับชาวอีจัน