มีอะไรจะเม้าท์หรอ? ตามรอย “ชุมชนวัดใหม่กรงทอง” จากท่าเขมร สู่ชุมชนคุณธรรม วิถีพอเพียงริมแม่น้ำปราจีนบุรี | อีจัน ONE COMMUNITYข่าวทั่วไปข่าวทั่วไป
ตามรอย “ชุมชนวัดใหม่กรงทอง” จากท่าเขมร สู่ชุมชนคุณธรรม วิถีพอเพียงริมแม่น้ำปราจีนบุรีตามรอย “ชุมชนวัดใหม่กรงทอง” จากท่าเขมร สู่ชุมชนคุณธรรม วิถีพอเพียงริมแม่น้ำปราจีนบุรี
อีจันพาเที่ยวชุมชนเก่าแก่กว่า 190 ปี จาก “ท่าเขมร” สู่ “ท่าประชุม” สัมผัสวิถีชีวิตริมแม่น้ำ และเรียนรู้พลัง “บวร” ที่ร่วมกันขับเคลื่อนชุมชนด้วยหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง
เผยแพร่ 10 ก.ย. 2569 19:12 น. 190 ปี ผ่านไป อะไรทำให้ชุมชนริมแม่น้ำแห่งนี้ยังคงมีชีวิต?
อีจันอยากพาทุกคน ไปตามรอยชุมชนเก่าแก่ ที่เคยเรียกขานว่า “ท่าเขมร” ในอดีต สู่ “ชุมชนวัดใหม่กรงทอง” ชุมชนที่ประวัติศาสตร์ วิถีชีวิต และความพอเพียง ยังคงไหลเวียนไปพร้อมกับสายน้ำปราจีนบุรี
หากมีโอกาสเดินทางเลียบแม่น้ำปราจีนบุรี ผ่านอำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี เราจะพบชุมชนเก่าแก่แห่งหนึ่งที่มีเรื่องราวเดินทางผ่านกาลเวลามากว่า 190 ปี ที่นี่คือ “ชุมชนวัดใหม่กรงทอง” ชุมชนริมสายน้ำที่ไม่ได้มีเพียงเรื่องราวของผู้คนหลากเชื้อชาติ หลากวัฒนธรรม และหลากความเชื่อ แต่ยังสะท้อนให้เห็นว่า การพัฒนาชุมชนให้เดินไปข้างหน้า อาจไม่จำเป็นต้องทิ้งรากเหง้าไว้ข้างหลัง
เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผู้คนที่นี่เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน พึ่งพากัน และใช้สิ่งที่มีอยู่ในชุมชนให้เกิดประโยชน์ เป็นวิถีเรียบง่ายที่สอดคล้องกับ “หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง”
เรื่องราวของชุมชนแห่งนี้ ต้องย้อนกลับไปในอดีต เมื่อพื้นที่บริเวณชุมชนวัดใหม่กรงทองและตลาดท่าประชุม เคยถูกเรียกขานว่า “ท่าเขมร”
มีข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องนี้ไหม
แจ้งเบาะแสหรือสอบถามทีมข่าวอีจันได้โดยตรง
ร่วมช่วยเหลือที่เกี่ยวข้องกับข่าวนี้
สินค้าแนะนำ ทุกการซื้อคือการให้
จากคำบอกเล่าของคนเก่าแก่ในพื้นที่ ย้อนกลับไปในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าเอกทัศ มีเจ้านายเขมรลี้ภัยทางการเมืองเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในกรุงศรีอยุธยา โดยเดินทางผ่านแม่น้ำปราจีนบุรี ก่อนจะมีชาวเขมรเข้ามาตั้งรกรากในบริเวณนี้มากขึ้น จนผู้คนเรียกพื้นที่แห่งนี้ว่า “ท่าเขมร”
ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 การคมนาคมทางน้ำเริ่มคึกคักขึ้น พ่อค้าแม่ค้าชาวจีนเดินทางเข้ามาค้าขายและตั้งถิ่นฐาน เกิดการสร้างตลาดและการแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างผู้คน
จากท่าเรือเล็ก ๆ จึงค่อย ๆ กลายเป็นพื้นที่ที่ผู้คนเดินทางมา “ประชุม” และพบปะกัน จนเกิดชื่อ “ท่าประชุมชน” ก่อนจะกลายเป็น “ท่าประชุม” มาจนถึงปัจจุบัน
แม้วันเวลาจะผ่านไป แต่ร่องรอยของชุมชนการค้าริมน้ำแห่งนี้ยังไม่หายไปไหน หากเราเดินเข้าไปในตลาดเล็ก ๆ ของชุมชน สิ่งที่ได้เห็นอาจไม่ใช่ห้างร้านขนาดใหญ่หรือความหวือหวาของเมืองท่องเที่ยว แต่เป็นพืชผัก อาหารพื้นบ้าน และผลผลิตที่หาได้จากท้องถิ่น ถูกนำมาวางขายและแบ่งปันกันอย่างเรียบง่าย ของที่มีอยู่ในบ้าน กลายเป็นของที่สร้างรายได้ ผลผลิตที่มีอยู่ในชุมชน กลายเป็นทุนในการดำรงชีวิต เงินอาจหมุนเวียนอยู่ในวงเล็ก ๆ แต่สิ่งที่หมุนเวียนไปพร้อมกับเงิน คือ “โอกาส” ของคนในพื้นที่
นี่คือภาพของเศรษฐกิจพอเพียงที่ไม่ได้อยู่เพียงในตำรา แต่ถูกนำมาใช้ในชีวิตประจำวัน ผ่านการรู้จักใช้ทรัพยากรที่มีอย่างเหมาะสม พึ่งพาตัวเอง และแบ่งปันประโยชน์กลับคืนสู่คนรอบข้าง
คนในพื้นที่ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า แม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนไปมากเพียงใด เศรษฐกิจเล็ก ๆ ภายในชุมชนยังคงเดินต่อได้ เพราะคนในชุมชนยังคง “พึ่งพากัน”
แต่หากต้องการให้ชุมชนเดินต่อไปได้อย่างยั่งยืน การดูแลเพียงเรื่องปากท้องอาจยังไม่เพียงพอ เพราะอีกหนึ่งต้นทุนสำคัญของชุมชน คือ “ความรู้”
ไม่ไกลจากตลาด คือที่ตั้งของ “โรงเรียนมัธยมวัดใหม่กรงทอง ในพระราชูปถัมภ์ฯ” โรงเรียนที่ถือกำเนิดขึ้นจากความตั้งใจง่าย ๆ ของคนในพื้นที่ว่า อยากให้ลูกหลานมีโอกาสเรียนหนังสือ โดยไม่ต้องเดินทางไปไกลจากบ้าน
เมื่อในอดีต “วัด” เป็นศูนย์กลางของทั้งชุมชนและจิตใจของผู้คน วัดใหม่กรงทองจึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างพื้นที่ทางการศึกษาให้กับเด็ก ๆ ในท้องถิ่น สิ่งหนึ่งที่สะท้อนพลังของชุมชนได้อย่างชัดเจน คือ ในยุคแรกของการก่อตั้งและพัฒนาโรงเรียน ชาวบ้านร่วมกันระดมทุนเพื่อส่งพระสงฆ์ไปศึกษาต่อถึงประเทศอินเดีย ก่อนนำองค์ความรู้กลับมาช่วยพัฒนาการศึกษาให้กับลูกหลานในชุมชน
จากโรงเรียนที่เริ่มต้นด้วยนักเรียนเพียงหลักสิบคน วันนี้โรงเรียนเติบโตขึ้นพร้อมกับชุมชน มีทั้งหลักสูตร องค์ความรู้ และเทคโนโลยีที่เปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงถูกส่งต่อ คือแนวคิด “ความรู้คู่คุณธรรม” รวมถึงการนำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงมาสอดแทรกในการเรียนรู้ เพื่อให้เด็กไม่ได้เพียง “รู้จัก” ความพอเพียง แต่สามารถนำไปปรับใช้กับชีวิตของตัวเองได้จริงนั่นเอ
และความน่าสนใจของโรงเรียนแห่งนี้ คือช่วยให้เศรษฐกิจรอบโรงเรียน รวมถึงตลาดเกิดการหมุนเวียนมีรายได้ กลายเป็นวงจรเล็ก ๆ ที่ต่างฝ่ายต่างเกื้อหนุนกัน หากมองภาพของชุมชนวัดใหม่กรงทองให้กว้างขึ้น จะพบว่าความเข้มแข็งของที่นี่ไม่ได้เกิดขึ้นจากใครคนใดคนหนึ่ง แต่เกิดจากพลังที่เรียกว่า “บวร”
“บ้าน” สร้างครอบครัว สร้างอาชีพ และดูแลคนในชุมชน
“วัด” เป็นศูนย์รวมจิตใจ หล่อหลอมคุณธรรมและเชื่อมผู้คนเข้าหากัน
“โรงเรียน” สร้างความรู้ พัฒนาเด็ก และส่งต่ออนาคตจากรุ่นสู่รุ่น
ทั้งสามส่วนไม่ได้แยกออกจากกัน แต่ต่างพึ่งพาและเกื้อหนุนกัน เหมือนกับแม่น้ำปราจีนบุรีที่ยังคงไหลผ่านชุมชนแห่งนี้ จากอดีตมาจนถึงปัจจุบัน
กว่า 190 ปีที่ผ่านมา ชุมชนริมแม่น้ำปราจีนบุรีแห่งนี้ผ่านความเปลี่ยนแปลงมาแล้วหลายยุคสมัย ผู้คนเปลี่ยน การเดินทางเปลี่ยน การค้าขายเปลี่ยน และโลกภายนอกก็เปลี่ยนไปมาก แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงหล่อเลี้ยงชุมชนแห่งนี้อยู่เสมอ คือ “การพึ่งพากัน”
และบางที นี่อาจเป็นความหมายของคำว่า “ชุมชนคุณธรรม” ที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายด้วยถ้อยคำซับซ้อน เพราะเพียงเดินเข้ามาใช้เวลา เรียนรู้ประวัติศาสตร์ พูดคุยกับผู้คน และสัมผัสวิถีชีวิตริมแม่น้ำปราจีนบุรี เราก็จะได้เห็นว่า ความพอเพียงไม่ได้ทำให้ชุมชนหยุดอยู่กับที่ แต่ทำให้ชุมชนรู้ว่าจะเดินไปข้างหน้าอย่างไร โดยไม่ทิ้งใครและไม่ทิ้งรากของตัวเองไว้ข้างหลังนั่นเองค่ะ
ความคิดเห็น(0)
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็นกับชาวอีจัน