ตีลังกาเล่าข่าว วิเคราะห์เส้นแบ่ง “ร้านอาหาร – สถานบันเทิง” เมื่อกฎทำให้ข้อจำกัด กลายเป็นความได้เปรียบตีลังกาเล่าข่าว วิเคราะห์เส้นแบ่ง “ร้านอาหาร – สถานบันเทิง” เมื่อกฎทำให้ข้อจำกัด กลายเป็นความได้เปรียบ
ตีลังกาเล่าข่าว วิเคราะห์เส้นแบ่ง “ร้านอาหาร – สถานบันเทิง” เมื่อข้อจำกัดของกฎหมาย กลายเป็นความได้เปรียบของธุรกิจ และช่องว่างที่อาจแลกมาด้วยมาตรฐานความปลอดภัยของผู้ใช้บริการ…

เหตุเพลิงไหม้ “โรงเบียร์ ณ ลาดพร้าว” สร้างความตกใจและเสียใจให้คนจำนวนมาก แต่มีเรื่องที่ติดค้างในใจใครหลายๆ คนคือ รูปแบบการจดทะเบียนสถานประกอบการ ซึ่งที่นี่จดในรูปแบบร้านอาหารที่มีการแสดงดนตรีแต่ถ้าใครที่เห็นที่ไปเที่ยวก็ต้องบอกว่า นี่คือสถานบันเทิงดีๆ นี่เอง
มิพักต้องพูดถึงข้อครหาเวลาปิดที่นานกว่าร้านอาหารปกติ คำถามใหญ่จึงตามมาคือเมื่อให้บริการในลักษณะนี้ ทำไมไม่จดทะเบียนแบบสถานบริการ แต่ไปจดแบบร้านอาหาร การเลือกเช่นนี้เพียงเพราะต้องการเลี่ยงข้อบังคับที่ “ยุ่บยั่บ” จริงหรือ
และที่สำคัญ เจ้าหน้าที่ “มอง” สถานที่แห่งนี้อย่างไร มองเป็น “ร้านอาหาร” แบบที่เขาแจ้ง หรือมองแบบภาพความเป็นจริง
คำถามนี้ยังไม่มีคำตอบที่ชัดเจน แต่ก็เป็นเรื่องที่ควรถูกตรวจสอบต่อไป ว่าในทางปฏิบัติเจ้าหน้าที่ใช้อะไรเป็นเกณฑ์ในการเข้าตรวจสถานที่แห่งนี้
เราจะค่อยๆ มาไขคำตอบเรื่องนี้กัน ว่าการเลือกจดทะเบียนแบบ “เข้มข้นต่ำ” เป็นเพราะเหตุใดกันแน่
ก่อนอื่นเรามาดู “นิยาม” คำว่า “สถานบริการ” และ “ร้านอาหาร” ตามกฎหมายกันก่อน
นิยามของ “สถานบริการ” อยู่ภายใต้ พระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 โดยมาตรา 3 นิยามว่า “สถานบริการ” หมายถึง สถานที่ที่ตั้งขึ้นเพื่อให้บริการโดยหวังประโยชน์ในทางการค้า ซึ่งครอบคลุมถึงกิจการที่มีลักษณะดังต่อไปนี้ สถานบันเทิงที่มีดนตรีและพนักงานดูแล , สถานที่ที่มีอาหาร สุรา หรือเครื่องดื่มจำหน่าย โดยมีดนตรี การแสดงดนตรี หรือการแสดงบันเทิง และ ยินยอมหรือปล่อยปละละเลยให้นักร้อง นักแสดง หรือพนักงานอื่นใดนั่งกับลูกค้า มีการจัดอุปกรณ์คาราโอเกะให้ลูกค้า โดยมีผู้บริการร้องเพลงคู่กับลูกค้า หรือปล่อยให้พนักงานนั่งกับลูกค้า มีการเต้น หรือจัดให้มีการแสดงเต้น ไม่ว่าจะเป็นการเต้นบนเวทีหรือบริเวณโต๊ะอาหาร รวมถึงสถานเต้นรำ
นอกจากนี้ยังนิยามรวมถึง สถานที่ที่มีอาหาร สุรา หรือเครื่องดื่มจำหน่าย โดยจัดให้มีการแสดงดนตรีหรือการแสดงอื่นเพื่อความบันเทิง ซึ่งปิดทำการหลังเวลา 24.00 น. โดยข้อนี้เป็นคนละเงื่อนไขกับข้อข้างต้น และเพียงเข้าเงื่อนไขนี้ข้อเดียวก็เพียงพอให้กลายเป็นสถานบริการได้ทันที แม้ร้านจะไม่มีพฤติกรรมเรื่องพนักงานนั่งกับลูกค้าหรือฟลอร์เต้นเลยก็ตาม
ขณะที่ “ร้านอาหารที่มีดนตรีแสดง” อยู่ภายใต้ พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 ซึ่งกฎหมายนิยามว่าเป็นสถานที่ที่ใช้สำหรับการประกอบ ปรุง หรือเตรียมอาหารเพื่อจำหน่ายให้แก่ผู้ซื้อบริโภคได้ทันที โดยมุ่งเน้นการควบคุมเรื่องสุขลักษณะและการจัดการสิ่งแวดล้อม ส่วนเงื่อนไขเรื่องเวลาปิดไม่เกิน 24.00 น. นั้น มีที่มาอีกทางหนึ่งจากพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 ซึ่งกำหนดช่วงเวลาขายสุราตามกฎหมายไว้ที่ 11.00-14.00 น. และ 17.00-24.00 น. ด้วย
มีข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องนี้ไหม
แจ้งเบาะแสหรือสอบถามทีมข่าวอีจันได้โดยตรง










ความคิดเห็น(0)
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็นกับชาวอีจัน