มีอะไรจะเม้าท์หรอ? 46 ปีสวนสยาม จากความฝันเด็กไม่มีที่เล่น สู่วันที่เจ้าของยอมรับ “ต้องขาย” | อีจัน ONE COMMUNITYข่าวทั่วไปข่าวทั่วไป
46 ปีสวนสยาม จากความฝันเด็กไม่มีที่เล่น สู่วันที่เจ้าของยอมรับ “ต้องขาย”46 ปีสวนสยาม จากความฝันเด็กไม่มีที่เล่น สู่วันที่เจ้าของยอมรับ “ต้องขาย”
ดร.ไชยวัฒน์ เหลืองอมรเลิศ เปิดใจเบื้องหลังการสร้างสวนสยาม เผชิญน้ำท่วมเสียหายรวมกว่า 300 ล้านบาท ตั้งราคาขาย 10,000 ล้านบาท พร้อมเตรียมเปิดให้บริการอีกครั้ง 19 พ.ย.
เผยแพร่ 5 พ.ย. 2569 18:42 น. จากเด็กที่ไม่มีที่เล่น…สู่คนสร้างความสุขให้คนไทย 46 ปี “สวนสยาม” ความฝันของชายคนหนึ่ง กับวันที่อาจต้องส่งต่อความทรงจำ
ใครจะคิดว่า…สวนสนุกขนาดใหญ่ที่เคยเป็นความสุขของเด็กไทยหลายรุ่น จะมีจุดเริ่มต้นมาจากความรู้สึกของเด็กคนหนึ่ง ที่ครั้งหนึ่งแทบไม่มีสถานที่ให้วิ่งเล่น
เด็กคนนั้นคือ ดร.ไชยวัฒน์ เหลืองอมรเลิศ ผู้ก่อตั้งสวนสยาม หรือสยามอะเมซิ่งพาร์ค
วันนี้ สวนสยามเดินทางมาแล้วกว่า 46 ปี ผ่านทั้งวันที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ วันที่ผู้คนต่อแถวรอเล่นเครื่องเล่น และวันที่ต้องเผชิญกับความเสียหายครั้งใหญ่จากน้ำท่วม
แต่สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าข่าวการเตรียมขายสวนสยาม คือเรื่องราวเบื้องหลังของชายคนหนึ่ง ที่เคยตั้งใจสร้างสถานที่แห่งนี้ขึ้นมา เพียงเพราะไม่อยากให้เด็กคนอื่นต้องเติบโตมาโดยไม่มีพื้นที่แห่งความสุขเหมือนตัวเอง
จากเด็กที่ไม่มีที่เล่น สู่ความฝันอยากสร้างสวนให้เด็ก ๆ
ดร.ไชยวัฒน์ เล่าย้อนถึงวัยเด็กว่า ตอนนั้นครอบครัวไม่ได้มีฐานะดี และแทบไม่มีสถานที่ให้เด็ก ๆ ได้ไปเล่นสนุกเหมือนในปัจจุบัน
กิจกรรมในวัยเด็กจึงเป็นการชวนเพื่อน ๆ ไปเล่นตามธรรมชาติ ทั้งกระโดดน้ำในคลอง ทำคันดินเป็นสไลเดอร์ เอาห่วงยางมาผูกกัน และหัดว่ายน้ำ
ส่วนเมื่อเข้าโรงเรียน ก็มีเพียงม้าโยกกับชิงช้าให้เล่น วนเวียนอยู่แบบนั้นหลายปี
ความรู้สึกในวันนั้นติดอยู่ในใจเขามาตลอด
เมื่อโตขึ้น เขาเริ่มทำธุรกิจจัดสรรที่ดินและบ้าน จนประสบความสำเร็จ มีรายได้และมีฐานะที่มั่นคง แต่วันหนึ่งกลับเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า…
มีข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องนี้ไหม
แจ้งเบาะแสหรือสอบถามทีมข่าวอีจันได้โดยตรง
ร่วมช่วยเหลือที่เกี่ยวข้องกับข่าวนี้
สินค้าแนะนำ ทุกการซื้อคือการให้
ทำไมเราถึงจะสร้างความสุขให้คนอื่นบ้างไม่ได้?
เขาเริ่มคิดถึงครอบครัวที่ซื้อบ้านในโครงการของตัวเอง โดยเฉพาะเด็ก ๆ ที่ควรมีพื้นที่ให้ได้เล่น ได้วิ่ง และมีความสุขหลังเลิกเรียน
จึงเข้าไปปรึกษา “คุณชาตรี” หุ้นส่วนทางธุรกิจในเวลานั้น เพื่อชวนกันสร้างสวนให้เด็ก ๆ
แต่ความคิดนี้ไม่ได้เริ่มต้นอย่างง่ายดาย เพราะเมื่อพูดถึงการสร้างสวนสนุก คำถามแรกที่ได้รับกลับมาคือ จะเลือกทำธุรกิจที่ทำเงิน หรือจะเลือกทำสิ่งที่อยากทำกันแน่
สำหรับเขา คำตอบคืออยากทำทั้งสองอย่าง
เพราะนี่ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่เป็นความฝันที่ติดอยู่ในใจมาตั้งแต่เด็ก
แรงบันดาลใจจากต่างประเทศ ก่อนตัดสินใจสร้างสวนสนุกในเมืองไทย
เมื่อมีความตั้งใจแล้ว เขาจึงเริ่มมองหาแรงบันดาลใจจากสวนสนุกในต่างประเทศ
หนึ่งในเรื่องที่เขาหยิบมาเล่า คือเรื่องราวของดิสนีย์แลนด์ และการสร้างตัวละครที่กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความสุขของเด็ก ๆ
เขามองเห็นว่า สวนสนุกไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ให้คนไปเล่นเครื่องเล่นเท่านั้น แต่ยังเป็นพื้นที่ที่สร้างความทรงจำให้กับครอบครัวและผู้คนได้
จากนั้นจึงเริ่มเดินหน้าหาที่ดินในย่านมีนบุรี ซึ่งในเวลานั้นยังไม่ได้เจริญเหมือนทุกวันนี้
ที่ดินที่ซื้อไว้มีขนาดใหญ่กว่า 1,000 ไร่ โดยเขาเล่าว่าราคาที่ดินในยุคนั้นอยู่ที่ประมาณไร่ละ 70,000 บาท
แต่เมื่อเริ่มศึกษาความเป็นไปได้ในการสร้างสวนสนุก เขากลับได้รับคำเตือนจากผู้เชี่ยวชาญต่างประเทศ
คำถามที่ถูกหยิบยกขึ้นมามีตั้งแต่ ที่ดินมีเท่าไหร่ ถนนกว้างแค่ไหน การเดินทางสะดวกหรือไม่ มีรถไฟฟ้าหรือรถไฟใต้ดินเข้าถึงหรือเปล่า
เพราะสวนสนุกขนาดใหญ่ต้องรองรับคนจำนวนมาก หากการเดินทางไม่สะดวก ต่อให้มีพื้นที่กว้างขวาง ก็อาจไม่มีคนเดินทางมาใช้บริการมากพอ
คำแนะนำที่ได้รับในเวลานั้นค่อนข้างตรงไปตรงมา ถึงขั้นถูกมองว่าโครงการนี้อาจไปไม่รอด
แต่ ดร.ไชยวัฒน์ ไม่ได้ถอย
เขามองว่าสภาพสังคมและพฤติกรรมของคนไทยไม่เหมือนต่างประเทศ และเชื่อว่าประเทศไทยเองก็มีโอกาสที่จะมีสวนสนุกขนาดใหญ่เป็นของตัวเองได้
สุดท้ายจึงตัดสินใจเดินหน้าสร้างด้วยตัวเอง แม้จะมีคนทักท้วงก็ตาม
จากที่ดินผืนใหญ่ สู่การสร้างสวนสนุกที่กลายเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของกรุงเทพฯ
46 ปีแห่งความทรงจำ มากกว่าแค่เครื่องเล่น
สวนสยามเปิดให้บริการและกลายเป็นสถานที่ที่คนไทยจำนวนมากรู้จัก
สำหรับเด็ก ๆ ที่เติบโตในยุคหนึ่ง สวนสยามอาจเป็นสถานที่ที่ได้เล่นน้ำครั้งแรก ได้ลองเครื่องเล่นหวาดเสียวครั้งแรก หรือได้ไปเที่ยวกับครอบครัวในช่วงวันหยุด
สำหรับพ่อแม่หลายคน ที่นี่อาจเป็นสถานที่ที่เคยพาลูกมาเที่ยว และสำหรับคนที่โตขึ้นแล้ว ก็อาจกลับมาอีกครั้งในฐานะคนพาลูกหลานมาเล่น
ตลอด 46 ปีที่ผ่านมา สวนสยามจึงไม่ได้มีความหมายแค่การขายบัตรผ่านประตู หรือการเปิดเครื่องเล่นให้บริการ
แต่มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำของคนหลายรุ่น
ดร.ไชยวัฒน์ เล่าว่า เขาผูกพันกับสวนสยามมาก ถึงขั้นแม้จะเข้ารับการผ่าตัดหลังและแพทย์สั่งห้ามออกไปไหน ก็ยังแอบขอออกจากโรงพยาบาลเพื่อขับรถผ่านไปดูสวนสยาม
เพราะสำหรับเขา ที่นี่ไม่ใช่เพียงธุรกิจที่ลงทุนลงแรงสร้างขึ้นมา แต่เป็นสิ่งที่ใช้ชีวิตผูกพันมานานหลายสิบปี
น้ำท่วมครั้งใหญ่ บาดแผลที่ไม่ได้จบแค่เครื่องเล่นเสียหาย
แต่แล้วสวนสยามก็ต้องเผชิญกับบททดสอบครั้งใหญ่ เมื่อเกิดน้ำท่วมจนส่งผลกระทบต่อเครื่องเล่นและระบบต่าง ๆ ภายในสวนสนุก
ดร.ไชยวัฒน์ เล่าว่า ความเสียหายไม่ได้มีแค่เครื่องเล่นที่ถูกน้ำท่วมเท่านั้น แต่ยังรวมถึงระบบไฟฟ้า หม้อแปลง และอุปกรณ์ที่อยู่ในพื้นที่ต่ำ
หลังเกิดเหตุ มีการประสานผู้เชี่ยวชาญและผู้ผลิตเครื่องเล่นจากต่างประเทศ เพื่อประเมินว่าเครื่องเล่นแต่ละตัวถูกน้ำท่วมมากน้อยแค่ไหน และต้องซ่อมแซมอย่างไรจึงจะกลับมาใช้งานได้อย่างปลอดภัย
บางอุปกรณ์ต้องถอดออกมาตรวจสอบ ห้ามรีบเปิดใช้งาน เพราะหากระบบไฟฟ้าหรือชิ้นส่วนภายในยังมีความชื้น ก็อาจเกิดอันตรายได้
เขาจึงตัดสินใจหยุดให้บริการชั่วคราวประมาณ 6 เดือน เพื่อซ่อมแซมและตรวจสอบระบบต่างๆ
ส่วนเรื่องค่าเสียหาย เจ้าตัวประเมินในช่วงแรกไว้ประมาณ 300 ล้านบาท
อย่างไรก็ตาม เขาพยายามหาทางลดต้นทุน โดยมองว่างานซ่อมบางส่วนสามารถใช้ช่างและโรงงานในประเทศไทยช่วยดำเนินการได้ ไม่จำเป็นต้องส่งเครื่องเล่นทุกชิ้นไปซ่อมจากต่างประเทศ
มีการกระจายงานให้โรงงานหลายแห่งช่วยตรวจสอบและซ่อมมอเตอร์ รวมถึงอุปกรณ์ที่สามารถฟื้นฟูได้
จากการประเมินความเสียหายที่ให้สัมภาษณ์ไว้ เครื่องเล่นและอุปกรณ์เสียหายคิดเป็นมูลค่ากว่า 100 ล้านบาท ส่วนเมื่อรวมรายได้ที่หายไปจากการหยุดให้บริการ ความเสียหายโดยรวมอาจอยู่ในระดับประมาณ 300 ล้านบาท
นี่จึงไม่ใช่แค่การซ่อมเครื่องเล่นให้กลับมาเดินได้ แต่คือการแบกรับต้นทุนมหาศาล เพื่อทำให้สวนสนุกแห่งนี้กลับมาเปิดประตูต้อนรับผู้คนอีกครั้ง
ทำไมเจ้าของถึงคิดขายสวนสยาม 10,000 ล้านบาท?
หลังข่าวการเตรียมขายสวนสยามถูกเผยแพร่ออกไป หลายคนอาจคิดว่าเป็นเพราะความเสียหายจากน้ำท่วมเพียงอย่างเดียว
แต่เมื่อฟังจากปากของ ดร.ไชยวัฒน์ จะเห็นว่าเรื่องนี้มีหลายปัจจัยเข้ามาเกี่ยวข้อง
เขายอมรับว่า ในช่วงแรกยังไม่ได้คิดจะขาย แต่เมื่อถึงวันนี้ ความคิดนั้นกลายเป็นเรื่องจริงแล้ว
เจ้าตัวให้เหตุผลว่า อายุที่มากขึ้นทำให้ไม่สามารถแบกรับภาระการบริหารทุกอย่างได้เหมือนเดิม ขณะที่ลูก ๆ ก็อาจไม่ได้มีความพร้อมหรือความต้องการที่จะสานต่อธุรกิจในรูปแบบเดียวกับที่เขาทำมาตลอดชีวิต
อีกด้านหนึ่งคือเรื่องเงินทุนและสภาพคล่อง เพราะการซ่อมแซมหลังน้ำท่วมต้องใช้เงินจำนวนมาก และยังมีคำถามสำคัญว่า ต่อให้ซ่อมเสร็จแล้ว ธุรกิจจะกลับมาทำกำไรได้หรือไม่
เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า หากยังขาดทุนต่อไปเรื่อย ๆ ก็ไม่สามารถดำเนินธุรกิจได้ตามปกติ เพราะยังมีค่าใช้จ่ายและภาระหนี้สินที่ต้องรับผิดชอบ
ส่วนราคาที่ตั้งใจขายอยู่ที่ประมาณ 10,000 ล้านบาท
ดร.ไชยวัฒน์ อธิบายว่าเป็นการประเมินจากราคาที่ดินในตลาด โดยคิดราคาประมาณตารางวาละ 100,000 บาท และมองว่าราคาที่ตั้งไว้นั้นไม่ได้สูงหรือต่ำเกินไป
ทั้งนี้ ราคาดังกล่าวเป็นราคาที่เจ้าของตั้งใจเสนอขาย ไม่ใช่ราคาที่มีการซื้อขายสำเร็จแล้ว
เจ้าตัวยอมรับว่ามีผู้ติดต่อเข้ามาพูดคุยบ้าง แต่การจะขายให้ใครสักคนที่เข้ามาสานต่อสวนสนุกนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะต้องเป็นผู้ที่มีเงินทุนและพร้อมรับภาระการบริหารธุรกิจขนาดใหญ่
เขายังพูดถึงความเป็นไปได้อีกทางว่า หากไม่มีผู้ซื้อที่ต้องการทำสวนสนุกต่อ ก็อาจต้องพิจารณาการใช้ประโยชน์จากที่ดินในรูปแบบอื่น
คำพูดหนึ่งที่สะท้อนความรู้สึกของเขาได้ชัดเจนคือ
ไม่ใช่เพราะหมดรักสวนสยาม แต่เพราะมองว่าหากยังฝืนแบกรับทุกอย่างต่อไป อาจไปไม่ไหวจริง ๆ
3 เรื่องใหญ่ที่ทำให้เจ้าของสวนสยามคิดไม่ตก
ดร.ไชยวัฒน์ เล่าว่าหลังเกิดน้ำท่วม เขาเครียดและถึงขั้นเจ็บป่วย เพราะมีเรื่องให้ต้องคิดอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะ 3 เรื่องสำคัญ
เรื่องแรก เงินทุนที่จะนำมาซ่อมแซม
จะหาเงินจากที่ไหนมาช่วยเสริมสภาพคล่อง เพื่อให้การซ่อมแซมเดินหน้าได้รวดเร็วที่สุด และต้องมั่นใจว่าเครื่องเล่นทุกชิ้นกลับมาใช้งานได้อย่างปลอดภัย
เรื่องที่สอง ซ่อมเสร็จแล้วจะยังขาดทุนหรือไม่
นี่คือคำถามที่หนักไม่แพ้เรื่องเงินซ่อม เพราะต่อให้สวนสนุกกลับมาเปิดได้ หากรายได้ไม่เพียงพอกับค่าใช้จ่าย ก็ยังมีโอกาสขาดทุนต่อไป
เขามองว่าไม่สามารถดำเนินธุรกิจโดยขาดทุนไปเรื่อย ๆ ได้ เพราะยังมีดอกเบี้ยและภาระค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายจริง
เรื่องที่สาม อนาคตของพนักงาน
เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่เขาห่วงมาก เพราะพนักงานบางคนอยู่กับสวนสยามมาตั้งแต่วันแรก ๆ
มีทั้งคนที่อายุ 60–70 ปี และบางคนอายุถึง 80 ปีแล้ว แต่ยังทำงานอยู่ที่นี่
ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของกับพนักงานไม่ได้เป็นเพียงนายจ้างกับลูกจ้าง แต่เป็นความผูกพันที่อยู่ร่วมกันมานาน เหมือนญาติพี่น้องหรือคนในครอบครัว
เขาจึงกังวลว่า หากต้องขายสวนสยามจริง ๆ คนที่ทำงานร่วมกันมาหลายสิบปีจะเป็นอย่างไรต่อไป
เพราะสวนสนุกแห่งนี้ไม่ได้มีแค่เครื่องเล่น อาคาร หรือที่ดิน แต่ยังมีชีวิตของคนทำงานจำนวนมากผูกอยู่ด้วย
เสียงจาก FC ที่ทำให้คนวัย 90 ปีชื่นใจ
หลังข่าวการเตรียมขายสวนสยามออกไป มีแฟน ๆ หรือ FC จำนวนมากเข้ามาให้กำลังใจ และแสดงความรู้สึกว่าไม่อยากให้สวนสยามถูกขายไป
ดร.ไชยวัฒน์ บอกว่าเขารู้สึกขอบคุณทุกกำลังใจ เพราะเสียงเหล่านั้นทำให้คนแก่คนหนึ่งรู้สึกชื่นใจ และรู้ว่าสิ่งที่เคยลงมือสร้างมาตลอดชีวิตไม่ได้สูญเปล่า
เขายังเล่าว่า กำลังใจจากผู้คนทำให้พยายามยืดเวลาและเดินหน้าซ่อมแซมสวนสยามต่อไป
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังไม่ได้ปิดโอกาสเรื่องการขาย หากมีผู้ซื้อเข้ามาและสามารถตกลงกันได้ ก็ต้องกลับมาพิจารณาอีกครั้ง
เพราะการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ความรู้สึก แต่ยังมีเรื่องความอยู่รอดของธุรกิจและอนาคตของคนทำงานเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
19 พฤศจิกายน 2569 สวนสยามเตรียมเปิดประตูอีกครั้ง
แม้จะยังมีเรื่องการขายที่ต้องตัดสินใจ แต่สิ่งหนึ่งที่ ดร.ไชยวัฒน์ ยืนยันในการสัมภาษณ์คือ สวนสยามต้องกลับมาเปิดให้บริการก่อน
โดยกำหนดวันที่ 19 พฤศจิกายน 2569 เป็นวันเปิดให้บริการอีกครั้ง พร้อมมีพิธีสงฆ์ในช่วงเวลา 09.00 น. และแถลงข่าวในเวลา 10.00 น.
อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่เครื่องเล่นทุกชนิดจะกลับมาเปิดพร้อมกันทั้งหมด
เจ้าตัวระบุว่า ในช่วงแรกเครื่องเล่นที่พร้อมเปิดให้บริการมีประมาณ 50% ส่วนเครื่องเล่นขนาดใหญ่บางชนิดยังต้องรอผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศเข้ามาตรวจสอบและยืนยันความปลอดภัยก่อน
ขณะที่สวนน้ำยืนยันว่าจะกลับมาเปิดให้บริการได้ ส่วนโซนเครื่องเล่นเด็กและเครื่องเล่นอื่น ๆ จะทยอยเปิดตามความพร้อม
ในช่วงเดียวกัน ยังมีการเตรียมจำหน่ายบัตรราคา 1,000 บาท ซึ่งสามารถใช้เที่ยวได้ตลอดหนึ่งปี โดยผู้ที่ซื้อบัตรในวันที่ 19 พฤศจิกายน จะสามารถใช้สิทธิ์ได้ถึงวันที่ 19 พฤศจิกายนปีถัดไป
นี่คือแผนที่เจ้าของสวนสยามเปิดเผยระหว่างการสัมภาษณ์ ก่อนที่สวนสนุกจะกลับมาเปิดประตูต้อนรับผู้คนอีกครั้ง
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้…เขายังภูมิใจที่สร้างสวนสยาม
เมื่อถามว่า หากย้อนเวลากลับไปได้ ระหว่างวันที่เริ่มสร้างสวนสยามกับวันที่ต้องเผชิญความเสียหายครั้งใหญ่ในวันนี้ เขาอยากบอกอะไรกับตัวเอง
คำตอบของ ดร.ไชยวัฒน์ ไม่ได้พูดถึงกำไรหรือขาดทุนเป็นเรื่องแรก
แต่เขาบอกว่า ภูมิใจที่สุดที่ได้นำเงินทุนก้อนหนึ่งมาลงทุนสร้างสถานที่แห่งนี้ เพื่อมอบความสุขให้คนทั่วประเทศมาตลอดกว่า 40 ปี
แม้วันนี้จะต้องเผชิญกับความเสียหายครั้งใหญ่ ต้องคิดเรื่องเงินทุน ต้องกังวลเรื่องพนักงาน และต้องตัดสินใจว่าจะขายหรือเดินหน้าต่อ
แต่เขายังยืนยันว่า สิ่งที่ทำมาตลอดชีวิตนั้นมีความหมาย
เขาฝากขอบคุณคนไทยทั่วประเทศ รวมถึง FC ทุกคน ทั้งคนที่เคยมาเที่ยวและคนที่ไม่เคยมา แต่ส่งกำลังใจมาให้
เพราะสำหรับชายคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตผูกพันกับสวนสนุกแห่งนี้มานานกว่า 46 ปี กำลังใจเหล่านั้นมีค่ามากจริง ๆ
สวนสยามจึงกำลังเดินทางมาถึงอีกหนึ่งช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ
วันที่ 19 พฤศจิกายน 2569 ประตูสวนสนุกจะเปิดขึ้นอีกครั้ง เครื่องเล่นบางส่วนจะกลับมาหมุน เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ จะกลับมา และผู้คนจะได้กลับไปสร้างความทรงจำที่นี่อีกครั้ง
ส่วนอนาคตของสวนสยามจะเป็นอย่างไร จะยังอยู่ภายใต้การดูแลของผู้ก่อตั้งคนเดิม หรือจะมีใครเข้ามารับช่วงต่อ คำตอบยังต้องรอดูกันต่อไป
แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ…
ชายคนหนึ่งเคยสร้างสวนสยามขึ้นมา เพราะไม่อยากให้เด็ก ๆ ต้องไม่มีที่เล่นเหมือนที่เขาเคยเจอ
และตลอด 46 ปีที่ผ่านมา ความฝันของเด็กคนนั้น ได้กลายเป็นความทรงจำของคนไทยนับไม่ถ้วน
ความคิดเห็น(0)
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็นกับชาวอีจัน